liagovers3

Ik ben Lia Govers, geboren in 1952 – in een gezin van 11 kinderen – te Bergen (N.H.) – Nederland, waar ik in 1972 de hoofdakte voor onderwijzeres heb behaald. In de herfst van ’72 ben ik naar Italië gegaan (1 jaar als au-pair te Florence) en in 1977 heb ik ‘n italiaan (siciliaan) getrouwd. Ik heb altijd gewerkt met mijn kennis van de buitenlandse talen (duits, engels en nederlands) in de handelssector en ook in de industrie, maar ik heb ook jarenlang als free-lance vertaalster gewerkt. In ben in 1981 ook aan de Turijnse Universiteit afgestudeerd in Pedagogiek (psychologische richting), maar ik heb die studie nooit voor mijn werk gebruikt.

poëzien in het nederlands - poëzien in het italiaans

Er doolt in mijn huis Er is iets niet pluis met dat dolende beest in mijn huis. Weet niet eens wat voor ‘n ras ‘t is, al roep ik haar toch met ‘n naam. Ik voed haar, ik haal haar aan. ik wandel er mee door de laan. Haar moeder, Tijd, of ook wat meer gelegenheid om aan elkaar te wennen wil ons toch niet toekennen. Ik behandel haar goed, maar vaak, al gaat zij overal met mij mee, is het ontsnappen wat zij doet. Vreemd beest, Heimwee !	Ik herinner hoe ik trots (jaren ‘90-’94) Ik herinner hoe ik trots, met uitgetrokken zwaard verdedigde, wie mijn eerste pop beledigde: voor waar ik sinds St.Nicolaas volop van zat te genieten zaten klasgenootjes mij afbrekend kommentaar aan te bieden. Hard plastiek met bewegende ogen, lichaamsleden door elastiekjes bewogen, trouwe makker in jaren triest en zoet, waarvoor ik, als kind, verraderlijke schade heb geboet. Makker die geduldig van fantasiën ‘t gewicht droeg, de mijne, waarvoor hij nooit naar redenen vroeg. Zeker, ik ontkende de klaarblijkelijkheid Haar kleur was helder, zonder continuïteit met die van het hoofd. Herbeschilderd spelrest door zussen opzijgelegd. De liefde was ‘blind’. (Hier al in kern aanwezig wat de mensen bezig houdt: aan iedere afwijking wordt de soort gereserveerd van het zwarte schaap, van wie men afweert.) Misschien is het sinds die tijd dat ik – erg vroeg – besloot, dat er maar was af te wachten met wat anderen er van dachten. Een bijna solitair lot kwam mij er uit voort, niet van de massasoort. Nu zal zij al verbrand plastiek zijn, geloof ik, al geheel herwonnen. Voor de duurzame en onbeweeglijke trouw van ‘n onbekende pop - die ik nooit ‘n naam gaf – ben ik het die hier ‘n affectief monument bouw. Zij kon wat, op ‘n zwakke manier waar anderen nìet aanvulden. Al was het alleen maar in spel, toch was het me de moeite wel.
Op de passen van klassieke dans (juli ’94) Op de passen van klassieke dans, schrillige bijwerking aan het strand, beiden in badkostuum, hand in hand, komt een oud paartje langs. Trio in dans op deze toscaanse kust. Rondom en net als hen ‘n buitenbeentje, wit-zilverachtig is zijn kleedje, zweept ‘n hondje zijn staart daar gerust. “ ’T is ‘n Yorkshire met pedigree! Weet u wat wij bedoelen? ” ‘T blauwe bloed wordt omhoog gezwaaid als ‘n vlag. Zo belonen zij jouw toewijding met dit gedrag. In orde of niet, altijd hond zul jij je voelen. Gelukkig gaat aan jou gelijken heel wat anders door het hoofd om je hun vreugde te laten blijken. ***	Goed fatsoen Men geeft geen blijk van goed fatsoen Als men zich steeds door hoop teniet laat doen. Jij, schrijfster, bent hier de zotte: jij laat je er telkens door bedotten. Een ezel stoot zich geen tweemaal aan dezelfde steen. Neemt jouw goede verstand de been?
De mallemolen In de mallemolen van mijn geest draaien plaatsen, mensen, situaties rond, vieren de herinneringen feest. Een caleidoscoop zo bont van duizend verschillende kleuren, muzieken en vreemde geuren. Is dit alles een bedrog? Ziet men ergens de beginbeweging nog? Waar werd die mallemolen op gang gezet? Of heeft daar nooit iemand veel op gelet? In de mallemolen van mijn geest vieren de herinneringen feest. Kermis over geluk en verdriet, maar de herinneringen hebben simpelweg pret ! Dat verschil, dat zien zij niet.	Aan moeder - 2 (27-8-’94) Het regent zachtjes in mijn hart. Nu is ‘t jouw stilte die mij verwart. Voortaan zal ik – zonder ‘t hoeven meten van mijn passen – eindelijk en toch ook niet tegen jouw zwijgen opgewassen samen met de jaargetijden in gedachten jouw eew’ge rust daar begeleiden. Men heeft ‘t ook nooit in de gaten. Jij hebt ons toch zo stilletjes verlaten. Het regent zachtjes in mijn hart.